لمس بی پایان خوشبختی

چه زود گذشت امروز دقیقا یک سال و ۶ روزِ که لیلا رفته مثل یه چشم بهم زدن گذشت سخت بود ولی گذشت هنوز خیلی عادت نکردم هنوز بیشتر اوقات دلم میگیره و اشکم سرازیر میشه آخه خیلی بهم عادت کرده بودیم به اینکه ناهار و باهم بخوریم باهم بریم مهمونی باهم بریم خرید. نمیدونم گله ای نیست با همه ی این حرفها تنهاییمو دوست دارم

 

من باور دارم ...

که زمينه‌ها و شرايط خانوادگى و اجتماعى برآنچه که هستم تاثيرگذار بوده‌اند امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد هستم.

من باور دارم ...

 که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم به معنى اين که آن‌ها همديگر را دوست ندارند نيست.

و دعوا نکردن دو نفر با هم نيز به معنى اين که آن‌ها همديگر را دوست دارند نمى‌باشد.

 من باور دارم ...

که هر چقدر دوستمان خوب و صميمى باشد هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد و ما بايد بدين خاطر او را ببخشيم.

من باور دارم ...

که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد حتى در دورترين فاصله‌ها. عشق واقعى نيز همين طور است.

من باور دارم ...

که ما مى‌توانيم در يک لحظه کارى کنيم که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد.

من باور دارم ...

که زمان زيادى طول مى‌کشد تا من همان آدم بشوم که مى‌خواهم.

 من باور دارم ...

که هميشه بايد کسانى که صميمانه دوستشان دارم را با کلمات و عبارات زيبا و دوستانه ترک گويم زيرا ممکن است آخرين بارى باشد که آن‌ها را مى‌بينم.

من باور دارم ...

که ما مسئول کارهايى هستيم که انجام مى‌دهيم، صرفنظر از اين که چه احساسى داشته باشيم.

من باور دارم ...

که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم،او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد.

من باور دارم ...

که قهرمان کسى است که کارى که بايد انجام گيرد را در زمانى که بايد انجام گيرد، انجام مى‌دهد، صرفنظر از پيامدهاى آن.

من باور دارم ...

که گاهى کسانى که انتظار داريم در مواقع پريشانى و درماندگى به ما ضربه بزنند، به کمک ما مى‌آيند و ما را نجات مى‌دهند.

من باور دارم ...

که گاهى هنگامى که عصبانى هستم حق دارم که عصبانى باشم امّا اين به من اين حق را نمى‌دهد که ظالم و بيرحم باشم.

من باور دارم ...

که بلوغ بيشتر به انواع تجربياتى که داشته‌ايم و آنچه از آن‌ها آموخته‌ايم بستگى دارد تا به اين که چند بار جشن تولد گرفته‌ايم.

من باور دارم ...

که هميشه کافى نيست که توسط ديگران بخشيده شويم، گاهى بايد ياد بگيريم که خودمان هم خودمان را ببخشيم.

من باور دارم ...

که صرفنظر از اين که چقدر دلمان شکسته باشد دنيا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ايستاد.

 من باور دارم ...

که دو نفر ممکن است دقيقاً به يک چيز نگاه کنند و دو چيز کاملاً متفاوت را ببينند.

من باور دارم ...

که زندگى ما ممکن است ظرف تنها چند ساعت توسط کسانى که حتى آن‌ها را نمى‌شناسيم تغيير يابد.

 من باور دارم ...

که گواهى‌نامه‌ها و تقديرنامه‌هايى که بر روى ديوار نصب شده‌اند براى ما احترام و منزلت به ارمغان نخواهند آورد.

من باور دارم ...

که کسانى که بيشتر از همه دوستشان دارم خيلى زود از دستم گرفته خواهند شد.

و من باور دارم ...

«شادترين مردم لزوماً کسى که بهترين چيزها را داردنيست

بلکه کسى است که از چيزهايى که دارد بهترين استفاده را مى‌کند

 

چقدر سخت است غم از دست دادن کسي که سايه ي سرت بوده ، کسي که بهت آرامش مي داده کسي که از زندگي خود گذشته که تو احساس غريبي و تنهايي نکني  کسي که جوانيش را فداي بزرگ کردن تو کرد تا زمانی که هستن قدر کنارشان بودن را نمي فهميم و بي توجهيم ولي فراموش مي کنيم که يه صبح وقتي از خواب پا ميشيم ديگه نيستن ديگه واسه هميشه رفتن ديگه نمي توني دستاشونو لمس کني اينجاست که حسرت زمان هاي از دست رفته را مي خوريم و لي ديگه فايدهاي نداره و ديگه کسي نيست ولي نبايد فراموش کنيم که ديگه نبايد حسرت خورد بلکه بايد قدر کساني که در کنارمان هستند و صادقانه دوستمان دارن را بدانيم و در کنارشان لذت ببريم

فردا به‌ جاي‌ آدم‌ ها به‌ راه‌ها و جاده‌ هايي‌ كه‌ قدم ‌ها را به‌ انتظار نشسته ‌اند، نگاه‌ مي ‌كنيم‌. به‌ شاخه‌ اي‌ كه‌ مي‌ داند گنجشكي‌ قرار است‌ روي‌ آن‌ لانه‌ بسازد و به‌ باد كه‌ بال‌ كبوتري‌ را به‌ بازي ‌خواهد گرفت‌.

...........................................

می خواستم بگم که ...........

فراموش کنید ترجیح میدم سکوت کنم

وحشت از عشق که نه ، ترسم از فاصله هاست

وحشت از غصه که نه ، ترسم از خاتمه هاست

ترس بیهوده ندارم ، صحبت از خاطره هاست

صحبت از کشتن ناخواسته عاطفه هاست

کوله باری پر از هیچ ، که بر شانه ماست

گله از دست کسی نیست ، مقصر دل دیوانه ماست . . .

 

 اگر عشق نبود به کدامین بهانه ای می خندیدیم و می گریستیم؟

کدام لحظه های ناب را اندیشه می کردیم؟

چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟

 

آری......

بی گمان پیشتر از اینها مرده بودیم اگر عشق نبود!. 

 دکتر شریعتی

تو می دانی که من از میان همه نعمت های این جهان ، آن چه را برگزیده ام و دوست می دارم

تنهایی است

یعنی دیگه مجبوری که دوست داشته باشی

شده تا حالا با خودتون حرف بزنید

حتما الان میگید آدم باید دیونه باشه تا بتونه با خودش حرف بزنه ولی به

نظر من بهترین روش برای اینکه سبک بشی و دلتو خالی کنی همینه اگر

بخوای با کسی دیگه حرف بزنی شاید باعث بشی غم و غصه اون هم زیادتر

 بشه آخه الان کسی پیدا نمیشه که ناراحتی نداشته باشه من ترجیح میدم

 بریزم تو خودم و اگه هم دیگه قدرت تحمل نداشتم شروع می کنم با خودم

حرف زدن درد و دل کردن ولی الان چند وقت که دیگه حوصله اینکه برای

حرف زدن با خودم هم وقت بزارم و ندارم ترجیح میدم سکوت کنم سکوت و

 سکوت. دیگه الان بهترین روش برای من سکوتٍ. سکوتی از اعماق

وجود.سکوتی لبریز از ناگفته ها.

و به قول دکتر شریعتی که میگه می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند
ستایش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گریستم ، گفتند بهانه است
خندیدم ، گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

ولی من الان نمی خواهم پیاده شم فعلاْ سکوت کردم مگه اینکه به سکوتم

 هم گیر بدن میخوام آروم بخوابم با آرامش تمام بدون فکر به حواشی میخوام

 نفس بکشم هوای تمیز تنفس کنم میخوام دستامو به دست خودش بدم و

 دیگه سکوت کنم. فقط سکوت

هر لحظه حرفی در ما زاده می‏شود

هر لحظه دردی سر بر می‏دارد

و هر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می‏کند

این ها بر سینه می‏ریزند و راه فراری نمی‏یابند

مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایش‏اش چه اندازه است؟

 شده تا حالا تو زندگی کم بیارید

من الان کم آوردم خیلی هم کم آوردم نمی دونم شاید خدا دیگه منو نمیبینه

شاید هم می بینه ولی دیگه از دستم خسته شده

نمی دونم چیکار کنم ولی بازم خداجون شکرت

 

دیشب با تمام وجودم اشک ریختم دلم تنگ بود دلم تنگه ، خیلی حس تنهایی کردم مثل اینکه تنهایی همیشه همراهمه، دوباره گذشته رو زیرورو کردم دوباره دلم گرفت دوباره گریه کردم دوباره خدا رو صدا زدم جای لیلا رو خالی کردم نتونستم بخوابم نمی تونستم نفس بکشم تمام وجودم می سوخت لیلا خیلی جات خالیه خیلی دلم تنگ برات اگه تو دیشب بودی سرم و می کردم زیر پتو و آروم آروم گریه می کردم مثل همیشه که نمی خواستم بفهمی دلم گرفته ولی دیشب با صدای بلند و با تمام وجودم اشک ریختم کسی نبود صدامو بشنوٍ کسی نبود بگه چت شده راحت گریه کردم ولی اصلاً آروم نشدم اصلاً

 

 

امروز ۱۸ روزه که لیلا رفته مونترال، خیلی تلاش کرد تا آخر بورسش جور شد خیلی خوشحالم براش که آخر تلاشش نتیجه گرفت کلا دختر فعال و زرنگی بود برعکس من. خیلی دلم براش تنگ شده دلم برای غر زدناش، برای ناخنک زدنش به غذای دم نکشیده، حتی برای نخ دندونش که همیشه سرش با هم دعوا داشتیم هم تنگ شده همیشه بهم گیر می داد که چرا تو که رشته تحصیلیت ریاضی بوده نمی تونی لوله آب و درست کنی یا آبگرمکن و روشن کنی می گفت بچه های ریاضی باید مسائل سخت و بتونن حل کنن ولی من همیشه می گفتم چه ربطی داره دلم برای اینجور گیر دادناش هم تنگ شده

خیلی دلم تنگه خیلی

خداجون بهم نگاه کن دوست دارم

نه حرفی برای زدن داری و نه دلی برای عاشق شدن

تفسیر سکوتت کار راحتی نیست

من شکست خورده ی تفسیر سکوت توام

خیلی دلتنگم ، دلم گرفته، می ترسم می ترسم

خدایا کمکم کن مثل همیشه کنارم بمون و تنهام نذار مثل همیشه فقط امیدم به توست

مثل همیشه فقط وقتی احساس تنهایی می کنیم به تو پناه میارم ببخش

ببخش که ناخواسته فراموشت می کنم ولی می دونم تو هیچوقت نگاه نازت را از من بر نمی داری می بینمت، حست می کنم، حسم کن، مثل همیشه دوباره نگاهم به آسمان خیره می ماند و تا جوابم را ندهی ازت چشم بر نمی دارم

دوست دارم

تو به اندازه ی تنهایی من زیبایی

                                        من به اندازه ی زیبایی تو تنها

سلاممممممممممممممممممممممممممممممممم من برگشتم خوشحال باشید